Waarom doe ik mezelf eigenlijk die kwelling aan van het modeltekenen - en modelboetseren? Want een kwelling is het zeker. En uiteindelijk wil ik toch niet naar de realiteit gaan werken. Echter, pas om het moment dat je weet wat je doet, kun je (bewust) afwijken van de realiteit, en dat gebruiken om iets uit te drukken. Nu berusten mijn successen, zo die er al zijn, eerder op toeval dan op vaardigheid. Ik heb het duidelijk nog niet onder de knie. Maar oefeningen baart kunst in dit geval. Oefenen, oefenen, oefenen...
Which reminds me... ik heb een tijdje portretten van mensen getekend in de trein. Ook dat vind ik nog steeds erg moeilijk, maar het ging toch wel steeds beter. Op gegeven moment ga je snappen waar de ogen zitten t.o.v. de neus, en de oren, etc. Ik zal nog eens wat foto's van die schetsjes maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten